Trix Marinusse

Trix is hét gezicht achter de Soul Search Foundation. Zij stond jaren geleden op hetzelfde punt als jij nu. Ook zij was genezen van kanker en viel in een gat. Ze wilde wel vooruit, maar wist niet hoe. Als yogadocent had ze al ervaren dat yoga haar hielp tijdens haar eigen ziekte- en het herstelproces. Maar dat het haar ook kracht en richting zou geven bij de invulling van het leven daarna had ze niet vooraf bedacht. Omdat ze zich verbaasde dat jong volwassen ex-kankerpatiënten aan hun lot werden over gelaten in een zeer belangrijke fase in hun leven besloot ze zelf begeleiding te organiseren, in de vorm van deze retreats en de founding daarvan. Trix is positief ingesteld, daadkrachtig en makkelijk in de omgang en helpt graag anderen. Tijdens de retreats neemt ze algehele (be)leiding en de yogasessies voor haar rekening.
Irene Corzilius

“Ik miste na de actieve kankerbehandelingen goede beschikbare psychosociale nazorg. En ook de juiste begeleiding van een reïntegratiebureau die van kanker en werk kennis had. Daarom heb ik zelf het voortouw genomen en een re-integratiebedrijf ingeschakeld. Dat was niet het enige dat ik deed, zowel tijdens als na de behandelingen riep ik de hulp in van een therapeute, volgde meditatiesessies en kreeg ik ondersteuning van Care for Cancer. Daarom was ik blij met de vraag van Trix om aan te sluiten bij het begeleidingsteam, want ik weet vanuit mijn eigen ervaring hoe nodig dit is.

Wat ik leerde is dat als je het verdriet echt toelaat, hoe pijnlijk en donker ook, je er sterker van wordt. Wegrennen van nare gedachten en angsten lukt niet. Je kunt ze maar beter ‘in de bek aankijken’, zoals ik dat altijd zeg. Emoties zoals angst, boosheid en verdriet mogen er zijn, ze hebben bestaansrecht. Dit is mijn motto en het uitgangspunt in de coaching die ik bied aan (ex-)kankerpatiënten, ook tijdens het retreat. Vaak wordt er te snel over dat gevoel heen gestapt. ‘Je bent immers van de kanker af, dus je moet blij zijn.’ Ik bied tijdens het retreat een-op-een coaching. Wat ik vooral doe is luisteren en kijken waar jij behoefte aan hebt, en daar intuïtief op inspelen. Ik maak in mijn coaching onder meer gebruik opstellingen en van reflectiekaarten, zoals het gevoelswereldspel. Wil je liever wandelen dan pratend tegenover elkaar zitten? Dan gaan we wandelen, en gebruiken we de natuur om inzicht te krijgen in wat er in jou leeft. We ontdekken hoe jij weer je eigen keuzes maakt en kan doen waar je blij van wordt. Want dat laatste daar draait het uiteindelijk om wat mij betreft.

Zelf word ik blij van mijn werk uiteraard, en van leuke dingen doen met mensen, sporten – vooral hardlopen en skiën, muziek luisteren en gedichten schrijven. Kenmerkend voor mij als persoon is dat ik onbevooroordeeld ben, optimistisch, lief, trouw, krachtig en humorvol. Ik houd ook van zelfspot, want zwarte humor kan erg relativerend werken.”
Yvonne Peschier, kunstzinnig therapeut

“In de levensfase waarin de jong volwassenen zitten, hoor je bezig te zijn met opbouwen, uitfladderen en de wereld ingaan. Als je dan plotsklaps die diagnose ‘kanker’ krijgt, staat de tijd stil. Terwijl de wereld buiten gewoon door draait, hoort een patiënt met kanker daar niet meer bij, die zweeft ergens tussen hoop en vrees. Dat raakt me. Ook omdat ik in dezelfde levensfase zit en zo hard het contrast voel tussen mijn leven en de leeftijdgenoten die ziek zijn (geweest).

Ik was al aan het onderzoeken wat ik als ‘vaktherapeut beeldend’ specifiek voor deze doelgroep zou kunnen betekenen en toen kwam de vraag van Trix of ik bij de Foundation betrokken wil zijn. Mijn antwoord was natuurlijk: ‘Ja!’

Tijdens de opleiding voor ‘vaktherapeut beeldend’ werkte ik al met patiënten met kanker, en dat doe ik nog steeds twee dagen in de week, bij het Erasmus MC Kanker Instituut. Ik vind het leuk om de jong volwassenen nu ook - na alle behandelingen - in hun verdere herstel te begeleiden. Tijdens de retraite sta ik met de deelnemers stil bij wat ze is overkomen, wat het heeft gedaan en hoe ze verder kunnen met hun leven. Dat doen we onder meer door te schilderen, tekenen en boetseren.”

Yvonne wordt heel blij van intermenselijk contact, en is optimistisch en positief van aard: “Mijn manier van werken is: kijken wat de ander nodig heeft en daarop inspelen, op een intuïtieve manier. Dat we het zo kunnen doen dat het lukt. Elke kleine stap is er één, dat probeer ik ook over te brengen. Gelukkig ben ik zelf ook geen kunstenaar. Ik werk intuïtief, ik laat me leiden door het moment. Het gaat vooral om het doen en dat breng ik ook over op de mensen met wie ik werk. Daardoor ontstaat er vaak iets heel verrassends, iets om trots op kunt zijn.”